Yessssss, nu ga ik vertellen hoe het bidden verliep. Het was nl. niet even een schietgebedje. God had alles goed voorbereid en georganiseert. Er kwamen op 2 oktober drie vrienden om te bidden voor me. 1Woont trouwens in Suriname en had een lange tijd voor mij gevast..... wauwwww zo meelevend he!!
Ze had gezegd dat zodra ze in Nederland zou zijn, ze sowieso bij mij wilde komen. En dat deed ze ook. Dus nu waren zij en haar tweelingzus en de vriendin van de bijzondere droom gekomen, bij mij thuis. Op het moment dat ze begonnen met gebed zei 1van hun,of ik de situatie kon aanvaarden. Dat vroeg God mij. Ik werd er onrustig van,want ik had de hele week vol verwachting de dagen door gekomen, en nu werd deze vraag gesteld..... =-O .
Ik werd er opstandig, verdrietig en beetje boos van. De reden dat ik de situatie sowieso niet kon aanvaarden, was omdat ik wist dat er gecheckt werd of ik de zorg voor mijn meisie nog wel volhield! Dus bleef ik vechten en was ik van plan deze situatie nooit te aanvaarden........ right...maaaaar God had toch echt andere plannen :-) . Maar degene die aan het luisteren waren naar me, wist dat mijn meisje overladen werd/word met liefde om haar heen, dus eigelijk niks tekort komt! Wauwww! God liet zien hoeveel liefde mijn meisje ontvangt van mij en familie om haar heen, en liefde overwint alles. Dus dat maakte mij vol van vrede.....
Dat raakte me diep, mijn hele hart werd rustig ipv opstandig...... wauuuuuw. Ik begon vrede te krijgen met de situatie. Zo, dacht ik klaaaaaar, het was al goed zo, voor mij. Was dat het? NEE!!!
De dames hebben ca.3 1/2 uur met me door gebeden. Geen schietgebedje dus..... het was een heftige strijd tegen de machten van de hel. Je kan van me aannemen: kwaad bestaat, als je om je heen durft te kijken, zie je dat overduidelijk. Maar : our God is greater! Nu begonnen ze verder te bidden en te strijden tegen alles waar ik belast door werd. Ik zal benoemen waar er allemaal bevrijding van nodig was: angst, kritische geest, fibromyalgie, schaamte. Er was meer bevrijding en genezing, daar zou ik een boekje over kunnen schrijven...
Nadat er een lied werd gezongen,begon ik te beseffen dat de helse pijn uit mijn lichaam weg was. Jezus is nog dezelfde als uit de Bijbel. Hij leeft en geneest en bevrijd! Ik begon te dansen en zingen, zo blij! Zo vrij! Vrij van duisternis en ziekte!
Dezelfde week nog ging de electrische rolstoel die totaal was aangepast op het lichaam dat toen nog een wrak was, regelrecht de kelder in,en werd na een telefoontje opgehaald door de leverancier. Dat had ik niet durven dromen,maar wel voor gebeden! En Gods wil geschiede ;).
