Graag wil ik beginnen, het recentste wonder dat God heeft gedaan in mijn leven, hier te vertellen. Het heeft velen om mij heen versteld doen staan.....
God is goed, ik kan niet anders zeggen!
3 Jaar terug was ik van 1 op andere moment lichamelijk beperkt. Pijn in mijn lichaam begon zich te verspreiden, en maakte mijn mobiliteit onmogelijk. Ik fietste met mijn dochtertje naar huis van babyzwemmen. Toen was ze anderhalf jaar, en we vielen met de fiets, omdat ik mijn lichaam niet meer kon dragen door de pijn in mijn armen en benen. En toen ging alles heel snel, binnen een half jaar was ik afhankelijk van een scootmobiel en was ik afhankelijk van thuiszorg en uiteindelijk zelfs afhankelijk van een electrische rolstoel die helemaal aangepast werd op mijn beperking en pijnklachten. Ik werd geholpen bij persoonlijke verzorging, alhoewel ik door mijn trots daartegen heb gevochten. Maar het werd steeds meer verwaarlozing,waardoor ik mijn trots op zij moest zetten. Zo bleef ik er redelijk verzorgd uitzien. En ook de zorg voor mijn prinsesje moest ik toegeven dat ik daar die extra handen bij nodig had. Dat was erg moeiljik, omdat mijn vertrouwen in mensen door het verleden zwaar beschadigd was! En mijn meisje is voor mij het laatste dat ik aan iemand toevertrouwde.....maar nood brak wet! Nog steeds krijg ik pijn in mijn maag van als ik hierover praat... Kortom ons wereldje werd op een ellendige manier op zijn kop gezet. En 24 uur pijn die me deed denken aan de hel, begon steeds ondragelijker te worden. het leek of ik elke keer onder water werd geduwd, en elk moment zou verdrinken...
Ondanks de plagende ziekte en pijn en het falende gevoel dat ik ervoer als zieke mama, bleef ik God roepen en vertrouwen...gelukkig maar, want zonder Zijn kracht was ik doorgedraaid, en zonder mijn prinses in een verzorghuis oid. terecht gekomen, waarschijnlijk zelfs in combinatie met psychiatrie want zonder mijn kindje zou ik echt totaal gek worden...Maar hoe hou je het als alleenstaande moeder uit op eigen kracht...met de constante marteling in mijn lichaam waar ik gevangen in zat? Onvoorstelbaar wanhopig heb ik naar Hem uitgehuild, gesmeekt, boos geweest op Hem, hoe kon Hij mij en mijn dochtertje zo aanzien. Een kleine meid die haar moeder zag lijden. Maar God gaf me kracht om te vechten voor haar! Ik vocht om mijn ziekte niet de overhand te laten hebben bij ons in huis. De vreugde van de Heer was mijn en haar kracht. Er was namelijk totaal geen reden voor vreugde, ik verloor bijna alles. Het duurde niet lang voor het ook zichtbaar zou zijn dat mijn moederrol niks meer voorstelde en ik de moed als moeder op zou geven..MAAR GOD zag mijn hulproep..Hij hoorde mij roepen...Hij zag mijn dochtertjes hartsverlangen....ook zei bad voor mij, zei vroeg Hem om mij beter te maken..Hij hoorde haar!! Ik BEN PIJNVRIJ, uit de rolstoel, op dit moment vecht ik om sterk te worden in een revalidatietraject! De artsen zeiden, accepteer de situatie zoals het is.....Ik kon dat niet, ik wou dat niet. Ik koos om Gods beloften in Zijn Woord te geloven en uit te spreken, en velen met mij! Prijs God.....
Zoooo ff time out hoor, ik zit totaal te janken hier, er valt nog een hoop te verwerken, het was echt niet niks allemaal...
The story goes on........ to be continued
Geen opmerkingen:
Een reactie posten